Postulaty stowarzyszenia w zakresie orzekania o niepełnosprawności i prawa do skutecznego leczenia

 

Sarkoidoza jest przede wszystkim chorobą wieloukładową, co oznacza, że obok diagnozy pierwotnej niemal zawsze pojawiają się powikłania narządowe oraz diagnozy współistniejące, zarówno podejrzewane, jak i klinicznie potwierdzone.

Prowadzi to do poważnych trudności przy orzekaniu o stopniu niepełnosprawności i niezdolności do pracy, ponieważ lekarz specjalista w szpitalu skupia się na swoim wycinku leczenia, podczas gdy lekarze orzecznicy często nie dysponują wystarczającą wiedzą o specyfice całego schorzenia.

Ta fragmentaryczna ocena wynika z wielopostaciowego charakteru sarkoidozy oraz jej nieprzewidywalnego przebiegu klinicznego.

Lekarze orzekający często koncentrują się wyłącznie na ostro zmienionym pojedynczym narządzie, pomijając wtórne, ogólnoustrojowe dolegliwości pacjenta, do których należą:

- u ponad 80% chorych zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego (bóle wielostawowe, zapalenia stawów, neuropatia tkanek miękkich i inne);

- u 20% chorych zaburzenia widzenia (odwarstwienie siatkówki, uszkodzenie nerwu wzrokowego, zapalenie błony naczyniowej, zaćma);

- zaburzenia oddychania (nadciśnienie płucne, zespół Tietzego);

- zmiany sercowo-naczyniowe;

- stan psychofizyczny (przewlekłe zmęczenie, bezsenność, niezdolność do pracy z wyczerpania, utrata samodzielności).

Sarkoidoza posiada swoje stadia i zróżnicowany zasięg, które rzadko bywają rzetelnie i całościowo odnotowane w dokumentacji orzeczniczej.

Chorzy leczeni są latami glikokortykosteroidami, cytostatykami, lekami przeciwmalarycznymi i silnymi środkami przeciwbólowymi, które same w sobie wywołują poważne skutki uboczne i pogłębiają niepełnosprawność.

Przeciążenie systemu ochrony zdrowia skutkuje brakiem regularnych, wielodyscyplinarnych badań kontrolnych (np. densytometrii kości w kierunku ciężkiej osteoporozy czy badań neurofizjologicznych).

Czynnikami wyzwalającymi bywają patogeny, toksyny i czynniki środowiskowe u osób z predyspozycjami genetycznymi, jednak choroba rzadko traktowana jest w orzecznictwie z należytą uwagą wobec jej uwarunkowań i złożoności.

Brakuje kompleksowej oceny funkcjonowania chorego i jego zdolności do samodzielnej egzystencji w codziennym życiu.

Z uwagi na to, że karty informacyjne koncentrują się na wynikach obrazowych, a nie na stanie ogólnym pacjenta, lekarze i pracownicy socjalni oceniający niepełnosprawność nie mają pełnego wglądu w realne ograniczenia chorego.

Sarkoidoza charakteryzuje się naprzemiennymi okresami zaostrzeń i pozornych remisji, co stanowi dodatkowe utrudnienie w rzetelnej ocenie stanu zdrowia.

Sarkoidoza nie jest jasno i precyzyjnie uwzględniana w jednolitych tabelach schorzeń powodujących trwałą niepełnosprawność, co prowadzi do arbitralnych i niesprawiedliwych decyzji.

U większości przewlekle chorych dochodzi do znacznego osłabienia kończyn dolnych i stawów, zmuszając pacjentów do korzystania z pomocy ortopedycznych lub unieruchomienia.

Praktycznie wszyscy pacjenci mierzą się z paraliżującym zespołem chronicznego zmęczenia i osłabieniem, które w obecnych procedurach orzeczniczych bywają całkowicie bagatelizowane.

Postulaty i żądania na rzecz praw pacjentów

- Wpisanie przewlekłej sarkoidozy wielonarządowej do wykazów schorzeń kwalifikujących do III i IV stopnia niepełnosprawności ze względu na genetyczne podłoże, ciągły ból, przewlekłe wycieńczenie organizmu oraz poważne skutki uboczne długoletniej farmakoterapii sterydami i immunosupresją.

- Uznanie stopnia niepełnosprawności wynikającego ze znacznego ograniczenia sprawności ruchowej kończyn dolnych oraz uszkodzeń narządu wzroku.

- Opracowanie procedur w zakresie:

- wczesnej diagnostyki;

- leczenia;

- podejścia wielodyscyplinarnego służącego dokumentowaniu diagnoz współistniejących, ochronie zdrowia, poprawie dostępu do leczenia we właściwym czasie i rzetelnemu wykazaniu niepełnosprawności.

 

- Zapewnienie osobom chorym prawa do skróconego czasu pracy oraz zaliczania okresów pracy w zwiększonym wymiarze do stażu emerytalnego.

 

- Wsparcie pracownika socjalnego i pomoc psychologiczną, aby osoba chora mogła poradzić sobie w nowych okolicznościach życiowych (zagrożenie życia, ograniczona ruchomość, ogólne wyczerpanie, zagrożona zdolność do pracy i zagrożone miejsce pracy, zagrożenie środków utrzymania wskutek spadku dochodów z powodu długotrwałego zwolnienia chorobowego oraz kosztów leczenia).

 

Dino-Josip Ključarić, mag. theol.
Przewodniczący stowarzyszenia

 

22.02.2024

Rating: 0 stars, 0 votes.