Corticosteroïden
Corticosteroïden (CS) zijn meestal de eerstekeusbehandeling bij sarcoïdose, omdat ze krachtig en snel ontstekingsremmend werken. Ze remmen onder andere TNF-α, IFN-γ en verwante NF-κB-signaalroutes.
De keuze van de behandeling hangt af van de aangetaste organen, de klachten en het risico op blijvende schade. De specialist bepaalt de passende dosis en duur.
De optimale therapeutische dosis en behandelingsduur zijn echter niet gestandaardiseerd door het gebrek aan voldoende gerandomiseerde gecontroleerde klinische onderzoeken. Bij kortdurend gebruik kunnen CS de ziektegebonden klachten sterk verbeteren, moleculaire biomarkers normaliseren en de longfunctie en röntgenbevindingen herstellen.
De voordelen en risico’s van langdurige behandeling moeten regelmatig worden geëvalueerd. Corticosteroïden kunnen klachten en longfunctie verbeteren, maar langdurig gebruik kan belangrijke bijwerkingen veroorzaken. Bij aanhoudende ziekteactiviteit kunnen middelen zoals methotrexaat of biologische therapie worden overwogen.
Verander of stop nooit met een behandeling zonder overleg met uw arts.
Hun effecten en voordelen op lange termijn zijn echter onduidelijk, omdat zij er vaak niet in slagen de ziekteprogressie te vertragen of fibrose te voorkomen, en er geen bewijs is dat zij de overleving verbeteren.
CS hebben talrijke bijwerkingen, die bijdragen aan een lagere ervaren kwaliteit van leven bij patiënten die met CS worden behandeld, vergeleken met onbehandelde patiënten met vergelijkbare ziekteverschijnselen. Ondanks dit bijwerkingenprofiel zijn CS de meest gebruikte eerstekeusbehandeling, vooral bij acute levensbedreigende of symptomatische ziekte.